Biblijne życiorysy. Postacie dramatu planety Ziemia
                                                                                                   
 
                  Biblijne życiorysy. Postacie dramatu planety Ziemia
                  Rozdział V   Józef — z dołu zagłady do królewskiego pałacu
 

5.1. LATA MŁODZIEŃCZE (I Mojż. 30,22-24)

5.2. TO IDZIE MISTRZ OD SNÓW! (I Mojż. 37,19-2)

5.3. KUSICIELKA (I Mojż. 39,6-23)

5.4. Z WIĘZIENIA DO PAŁACU (I Mojż. 41,39-45)

5.5. SPEŁNIENIE SNÓW (I Mojż. 45,1-4)

5.6. DO DALSZEGO STUDIUM — JÓZEF SYMBOLEM CHRYSTUSA (I Mojż. 50,20.21)

 

 5.1. LATA MŁODZIEŃCZE (I Mojż. 30,22-24)

W opowiadaniu o Józefie, jednej z najbardziej szczegółowych biografii w Biblii, podkreślono najważniejsze momenty w jego życiu, od narodzin do śmierci. Z punktu widzenia biografa Józef był złożoną postacią, gwiazdą pierwszej wielkości, zasługującą na szczególne miejsce w Piśmie Świętym.

CO ZA HISTORIA!

Ilu pisarzy potrafiłoby wymyślić taką historię? A biograf Józefa musiał tylko spisać fakty, by powstało tak fascynujące opowiadanie. W historii Józefa mamy wiele ekscytujących wątków — problemy z jego narodzeniem, zazdrość starszych braci, wstrętna intryga, kłamstwo, przerażająca podróż do Egiptu, zmiana, która dokonała się w jego życiu — z ukochanego syna w niewolnika, kariera w domu Potyfara i umizgi jego żony, cierpienie w czasie uwięzienia, dojście do władzy dzięki Bożej opatrzności i proroczemu darowi wykładania snów, lata urodzaju i lata głodu, walka o panowanie nad emocjami na widok braci, pieniądze w workach i rzekomo skradziony kubek, poddanie próbie charakterów braci, ujawnienie się Józefa, niewiarygodne spotkanie ojca i syna po latach rozłąki

W historii Józefa prawda rzeczywiście przerosła fikcję

Dwie siostry poślubione jednemu mężowi, który jedną z nich kocha o wiele bardziej niż drugą, co można bez trudu zauważyć. Chyba nie jest to recepta na szczęśliwy dom. Jednak wrogość pogłębia się, kiedy mniej miłowana żona, Lea, ma sześciu synów, a Rachela, ta druga żona, nie ma wcale dzieci.

„Spraw, abym miała dzieci, bo jeśli nie, to wypadnie mi umrzeć” (I Mojż. 30,1) — woła w końcu zrozpaczona Rachela. Później, kiedy wreszcie przychodzi na świat Józef, uszczęśliwiona Rachela prosi o jeszcze jednego syna (I Mojż. 30,24) i otrzymuje go.

W jaki sposób, co było jednak ironią losu, spełniła się jej prośba? I Mojż. 35,16-20.

Wydany na świat w poligamicznej rodzinie, a później pozbawiony matki, która zmarła przy porodzie Beniamina, Józef pojawia się w Piśmie Świętym po raz kolejny już jako siedemnastoletni młodzieniec pasający wraz z braćmi trzody ojca. Przyznać trzeba, że związek między Józefem a jego braćmi nie został nam przedstawiony jako zdrowa więź rodzinna (patrz I Mojż. 37,2).

Napięcie rośnie, kiedy Jakub pokazuje swoją słabość do Józefa, sprawiając mu specjalną szatę: „Bracia jego widzieli, że ojciec kochał go więcej niż wszystkich jego braci, nienawidzili go więc i nie umieli się zdobyć na dobre słowo dla niego” (I Mojż. 37,4). Sytuacja pogarsza się jeszcze bardziej, gdy Józef postanawia opowiedzieć braciom swój sen.

Dlaczego treść snu tak bardzo rozgniewała braci Józefa? I Mojż. 37,5-8.

Jakby tego było mało, Józef ma kolejne sny, a kiedy je opowiada, zaczyna wyprowadzać z równowagi nawet swego ojca: „A gdy to opowiedział ojcu i braciom, zgromił go ojciec i rzekł do niego: Cóż to za sen, który ci się śnił? Czyż więc ja, matka twoja i bracia twoi mielibyśmy przyjść i pokłonić ci się do ziemi?” (I Mojż. 37,10).

Historia wczesnych lat życia Józefa podkreśla, jak doniosłe znaczenie ma dobre życie rodzinne. Faktycznie, sposób, w jaki jesteśmy wychowywani w dzieciństwie, radykalnie wpłynie na to, kim będziemy w wieku dojrzałym. W wieku około pięciu czy sześciu lat nasze charaktery są już ukształtowane na całe życie. Jakże ważne jest więc, aby rodzice uczynili wszystko, co w ich mocy, by otoczyć dziecko miłością, troską i zapewnić mu emocjonalne ciepło i stabilność.

Jolanta została wychowana w domu, w którym używano przemocy. W dorosłe życie wkroczyła więc z bliznami na duszy. Jakie biblijne obietnice Bożego uzdrowienia mógłbyś jej przedstawić nawet wtedy, kiedy uraz psychiczny był tak głęboki?

 

5.2. TO IDZIE MISTRZ OD SNÓW! (I Mojż. 37,19-2)

Najwyraźniej ani Jakub, ani Józef nie zdawali sobie sprawy z tego, jak bardzo ci młodzi ludzie nienawidzili swego brata, bowiem Jakub nigdy nie posłałby do nich Józefa (I Mojż. 37,14). Ich nienawiść była tak wielka, iż „zmówili się, że go zabiją” (w. 18). Trudno sobie wyobrazić tak bardzo skłóconą rodzinę, że starsi bracia knują spisek przeciwko młodszemu, planując go zamordować. Na szczęście jeden z nich zaproponował inne wyjście: wystarczy wrzucić chłopca do dołu (miał bowiem zamiar uratować go później od śmierci). Wprawdzie dzięki temu Józef pozostał przy życiu, jednakże bracia sprzedali go w końcu jako niewolnika.

Co przekonało braci, iż lepiej będzie nie zabijać Józefa? I Mojż. 37,27.

Biografowie podkreślają pewne wydarzenia, które w zdecydowany sposób wpływają na zmianę życia opisywanych postaci. Osoby przeprowadzające wywiady ze znanymi ludźmi starają się dowiedzieć o jakimś wydarzeniu, które całkowicie zmieniło życie danej osoby. Jednak rzadko te pojedyncze wydarzenia mają tak dramatyczny przebieg i następstwa, jak w przypadku Józefa, który z ukochanego syna stał się niewolnikiem! Czytamy jednak, że nawet w tym nieszczęściu „Pan był z Józefem” (I Mojż. 39,2).

Jak pogodzić słowa mówiące, iż „Pan był z Józefem”, z faktem, że chłopiec znalazł się w niewoli? Dlaczego Pan nie oszczędził mu takich trudnych doświadczeń? Jaką naukę z tego wydarzenia mogą zaczerpnąć ci, którzy zakładają, że w chwilach, kiedy przeżywamy tragedie, Pan nas opuścił?

Wprawdzie w sytuacji Józefa wielu ludzi mogłoby popaść w rozgoryczenie i złość z powodu swego losu, winiąc innych (w tym także Boga) za swoje kłopoty, jednakże w natchnionym dziele Patriarchowie i prorocy czytamy, że „Doświadczenie jednego dnia stało się zwrotnym punktem w życiu Józefa. Straszne nieszczęście, jakie go dotknęło, zmieniło go z rozpieszczonego dziecka w rozsądnego, odważnego i opanowanego mężczyznę” (s. 158).

Wprawdzie prawdą jest, iż tragedie mogą czasami sprawić, że ludzie staną się szlachetniejszymi, silniejszymi, a nawet wierniejszymi chrześcijanami, lecz prawdą jest również i to, że mogą one ludzi także załamać, napełnić nienawiścią i przyczynić się do utraty wiary. Nietrudno jest czerpać inspirację i wzmocnienie patrząc na tych pierwszych, ale jak możemy pomóc tym drugim, na których tragedie działają zupełnie inaczej niż na Józefa?

 

5.3. KUSICIELKA (I Mojż. 39,6-23)

W V w. p.n.e. Sofokles napisał dramat Antygona, w którym tytułowa bohaterka wybiera raczej śmierć niż posłuszeństwo wobec dekretu króla Kreona zakazującego pogrzebania jej brata, który zginął jako buntownik. Słowa Antygony, w których stwierdza ona, iż jeśli pochowanie jej brata „byłoby zbrodnią, to Bóg żądałby zbrodni”, są cytowane jako przykład tego, iż ludzie odczuwają potrzebę posłuszeństwa wyższemu, niepisanemu prawu stojącemu ponad ludzkimi dekretami czy żądaniami. Jednak Józef odmawiając żonie swego pana, mimo jej zabiegów, jest równie dobrym przykładem tej zasady — tym cenniejszym, iż opisanym wiele wieków przed napisaniem Antygony!

Co w odpowiedzi Józefa sugeruje, iż działał on w zgodzie z zasadą wyższą niż wszelkie ludzkie prawo zakazujące cudzołóstwa? Patrz I Mojż. 39,9.

Gdyby Józef uległ jej umizgom, zgrzeszyłby przeciwko samemu sobie, przeciwko swemu panu, a nawet przeciwko niej samej. A jednak broniąc się wyraża troskę przede wszystkim o to, by nie zgrzeszyć przeciwko Bogu. Józef najwyraźniej rozumiał naturę grzechu jako czegoś, co sprzeciwia się Bogu. Wiele wieków później Dawid, popełniwszy cudzołóstwo i morderstwo, wyznawał swoją winę Panu i mówił: „Przeciwko tobie samemu zgrzeszyłem i uczyniłem to, co złe w oczach twoich” (Ps. 51,6) — choć mogłoby się wydawać, że zgrzeszył przede wszystkim przeciwko bliźniemu, któremu odebrał żonę, a potem życie! Zarówno Józef, jak i Dawid uświadamiali sobie ohydę grzechu oraz fakt, iż jest on występkiem przeciwko samemu Bogu.

Dlaczego popełniając grzech popełniamy wykroczenie przeciwko Bogu? Co to oznacza i dlaczego Dawid i Józef podkreślili przede wszystkim ten aspekt grzechu?

Józef ponownie, chociaż nie z własnej winy, znalazł się w trudnej sytuacji. Tym razem wtrącono go do lochu, gdzie, według Psalmu 105,18, „nogi jego skrępowano pętami” i „dostał się w żelazne kajdany”. Jakże łatwo mogło go wtedy ogarnąć zniechęcenie i rozgoryczenie.

Józef przyjął postawę, za którą musiał słono zapłacić. Kiedy ostatnio zdarzyło ci się postąpić w podobny sposób?

 

5.4. Z WIĘZIENIA DO PAŁACU (I Mojż. 41,39-45)

Nawet w więzieniu talenty Józefa rozwijały się: „Toteż przełożony więzienia powierzył Józefowi nadzór nad wszystkimi więźniami, którzy byli w więzieniu. Wszystko, co tam się działo, działo się pod jego nadzorem. Przełożony więzienia nie musiał doglądać tego, co powierzył Józefowi, gdyż Pan był z nim i sprawił, że szczęściło mu się we wszystkim, cokolwiek czynił” (I Mojż. 39,22.23).

„Rola, jaką Józef odegrał w przygnębiającym więzieniu, doprowadziła go w końcu do dobrobytu i zaszczytów. Bóg postanowił, by Józef zdobył doświadczenie przez pokusy, wrogość i trudności, przygotowując go do zaszczytnej funkcji” (Spiritual Gifts, t. III, s. 146).

Przypomnij sobie historie podczaszego, piekarza i faraona (I Mojż. rozdz. 40 i 41). Podczaszy zlekceważył prośbę Józefa, przypomniał sobie jednak o nim wtedy, gdy młody Hebrajczyk mógł znowu przynieść mu jakąś korzyść (I Mojż. 41,8-14). Czego możemy nauczyć się z tego epizodu o sposobach, za pomocą których Pan potrafi obrócić nawet egoistyczne poczynania ludzi w dobro?

Co za ironia losu! Rozgniewawszy swoich braci opowiadaniem swoich snów i ich wykładaniem, Józef został wrzucony do dołu, a teraz wydostał się z więzienia właśnie dzięki objaśnianiu snów!

Wykład snu o siedmiu latach urodzaju i siedmiu latach nieurodzaju Józef zakończył propozycją: „Niech więc faraon upatrzy teraz męża rozsądnego i mądrego i niech ustanowi go zarządcą całej ziemi egipskiej” (I Mojż. 41,33-36), by podczas lat urodzaju kierował gromadzeniem żywności, a potem w latach nieurodzaju — jej rozdzielaniem. Faraon wybrał do tego zadania właśnie Józefa. W ten sposób z niewolnika i więźnia Józef stał się po faraonie najpotężniejszym, najbardziej szanowanym i wpływowym człowiekiem w całym Egipcie. Patrz I Mojż. 41,39-43.

Niewątpliwie Józef trzymał się zasad uczciwości w czasach niesprzyjających i trudnych. Teraz, kiedy miał bogactwo, władzę i prestiż, musiał walczyć z zupełnie nowymi problemami i pokusami. Dlaczego nowe stanowisko Józefa niosło ze sobą większe zagrożenie dla jego więzi z Bogiem, niż wszystko, czego do tej pory doświadczył?

 

5.5. SPEŁNIENIE SNÓW (I Mojż. 45,1-4)

„Ze wszystkich stron ziemi przychodzili ludzie do Egiptu, do Józefa, aby zakupić zboża, gdyż wielki głód był na całej ziemi” (I Mojż. 41,57). Tak więc również bracia Józefa przybyli po zboże do Egiptu. Wprawdzie wiele lat upłynęło od czasu, gdy sprzedali Józefa do niewoli, jednak, kiedy zostali uwięzieni w Egipcie, ich pierwszą myślą było, że jest to kara za ich grzech!

„Wtedy mówili jeden do drugiego: Zaiste, zgrzeszyliśmy przeciwko bratu naszemu, bo widząc utrapienie duszy jego, gdy nas błagał, nie usłuchaliśmy go, dlatego przyszło na nas to utrapienie. Wtedy odezwał się Ruben, mówiąc: Czy nie mówiłem do was tymi słowy: Nie grzeszcie przeciwko chłopcu? Lecz nie usłuchaliście; otóż teraz żąda się obrachunku za jego krew” (I Mojż. 42,21.22).

Jak wydarzenie to świadczy o sile wyrzutów sumienia, nawet po tak długim czasie od popełnienia grzechu?

Józef mógł od razu dać się poznać swoim braciom, postanowił jednak poddać ich bolesnej próbie, by sprawdzić ich charaktery i dowiedzieć się, czy się zmienili (patrz Patriarchowie i prorocy, s. 164). Szczególnie ujmująca była prośba Judy, który wolał pozostać w niewoli, byleby tylko jego najmłodszy brat Beniamin mógł wrócić do domu (I Mojż. 44,33). Józef do głębi wzruszony postawą swoich braci dał im się poznać (I Mojż. 45,3).

Wprawdzie szczęśliwy obrót wydarzeń z pewnością pomógł Józefowi przebaczyć braciom ich postępek, jednak z ludzkiego punktu widzenia zrozumiałe byłoby, gdyby przynajmniej w jakimś stopniu zemścił się na swoich braciach — przynajmniej tych, którzy najbardziej zawinili. Jednak zamiast się mścić, Józef starał się nauczyć swoich braci czegoś bardzo ważnego dla ich dobra. Postępowanie Józefa ukazuje działanie łaski Bożej w jego życiu, nawet wtedy, gdy Józef stał na szczycie władzy w pogańskim kraju.

Jedną z najtrudniejszych spraw w naszym życiu jest przebaczenie. Każdy z nas w ten czy inny sposób doznał niesprawiedliwości ze strony innych ludzi. Czego możemy się nauczyć z historii Józefa o mocy przebaczenia? Dlaczego przebaczenie bywa nawet większym dobrodziejstwem dla przebaczającego niż dla tego, komu przebaczono?

 

5.6. DO DALSZEGO STUDIUM — JÓZEF SYMBOLEM CHRYSTUSA (I Mojż. 50,20.21)

Oprócz obszernego komentarza w I Księdze Mojżeszowej, zasługi Józefa są wspomniane jeszcze w dwunastu innych księgach Biblii. Jednak chyba największym wyróżnieniem jest to, że Józef został uznany za symbol Chrystusa: „Wierność Józefa i cudowne zachowanie narodu były wyobrażeniem życia Jezusa” (Przypowieści Chrystusa, s. 184).

PYTANIA DO DYSKUSJI

1. W jaki sposób poniższe cytaty sugerują podobieństwo między Chrystusem a Józefem? „Dzięki swej mądrości i prawości, dzięki czystości i dobroczynności w codziennym życiu, dzięki poświęceniu się dla dobra ludzi (...) Józef stał się reprezentantem Chrystusa” (Testimonies for the Church, t. VI, s. 219.220). „Kiedy bracia Józefa wyznali przed nim swój grzech, on przebaczył im zupełnie, a przez czyny pełne dobroci i miłości okazał, iż nie żywi do nich żadnej urazy za to, że kiedyś źle z nim postąpili” (Spiritual Gifts, t. III, s. 176).

2. Bracia zamyślali wyrządzić zło Józefowi, ale Pan obrócił to w dobro
(I Mojż. 50,20). Jednak przypuśćmy, że sytuacja Józefa byłaby zupełnie inna — zamiast doznać powodzenia w Egipcie, cierpiałby bardzo jako niewolnik. Czy wówczas byłby skłonny przebaczyć braciom? Jaki dowód związany z życiem i charakterem Józefa możesz znaleźć w Biblii
(a także w Duchu Proroctwa), aby uzasadnić swoją odpowiedź na powyższe pytanie?

PODSUMOWANIE: Józef jest nie tylko symbolem Chrystusa, ale historia jego życia przypomina także historię całej ludzkości — zaczyna się rajskim szczęściem, następnie człowiek wpada w piekło zła, a teraz, tysiące lat później wciąż czeka na wyzwolenie obiecane w Księdze Objawienia. Zapamiętaj wspaniałą prawdę, którą ilustruje życie Józefa: Boża miłość ciągle ratuje grzeszników z dołu zagłady, w którym są całkowicie bezradni, i z którego nie mogą się wydostać o własnych siłach.

 

                              ã Copytright by Maranatha                                                         

przyczyny konfliktu, definicja konfliktu, typologia konfliktów, rozwiązywanie konfliktu, wyjście z konfliktu, konflikt relacji, konflikt danych, konflikt wartości, konflikt strukturalny, konflikt interesów, rola mediatora w procesie mediacji, mediacje rozwodowe i okołorozwodowe, kłótnia, konflikt, kryzys, zalety mediacji, rodzaje mediacji, prawne podstawy mediacji, ADR, koncyliacja, arbitraż, facyliacja, negocjacje, konflikt, psychologia konfliktu, teoria komunikacji,