5.1. LATA MŁODZIEŃCZE (I Mojż. 30,22-24)

5.2. TO IDZIE MISTRZ OD SNÓW! (I Mojż. 37,19-2)

5.3. KUSICIELKA (I Mojż. 39,6-23)

5.4. Z WIĘZIENIA DO PAŁACU (I Mojż. 41,39-45)

5.5. SPEŁNIENIE SNÓW (I Mojż. 45,1-4)

5.6. DO DALSZEGO STUDIUM — JÓZEF SYMBOLEM CHRYSTUSA (I Mojż. 50,20.21)

 5.1. LATA MŁODZIEŃCZE (I Mojż. 30,22-24)

W opowiadaniu o Józefie, jednej z najbardziej szczegółowych biografii w Biblii, podkreślono najważniejsze momenty w jego życiu, od narodzin do śmierci. Z punktu widzenia biografa Józef był złożoną postacią, gwiazdą pierwszej wielkości, zasługującą na szczególne miejsce w Piśmie Świętym.

CO ZA HISTORIA!

Ilu pisarzy potrafiłoby wymyślić taką historię? A biograf Józefa musiał tylko spisać fakty, by powstało tak fascynujące opowiadanie. W historii Józefa mamy wiele ekscytujących wątków — problemy z jego narodzeniem, zazdrość starszych braci, wstrętna intryga, kłamstwo, przerażająca podróż do Egiptu, zmiana, która dokonała się w jego życiu — z ukochanego syna w niewolnika, kariera w domu Potyfara i umizgi jego żony, cierpienie w czasie uwięzienia, dojście do władzy dzięki Bożej opatrzności i proroczemu darowi wykładania snów, lata urodzaju i lata głodu, walka o panowanie nad emocjami na widok braci, pieniądze w workach i rzekomo skradziony kubek, poddanie próbie charakterów braci, ujawnienie się Józefa, niewiarygodne spotkanie ojca i syna po latach rozłąki

W historii Józefa prawda rzeczywiście przerosła fikcję

Dwie siostry poślubione jednemu mężowi, który jedną z nich kocha o wiele bardziej niż drugą, co można bez trudu zauważyć. Chyba nie jest to recepta na szczęśliwy dom. Jednak wrogość pogłębia się, kiedy mniej miłowana żona, Lea, ma sześciu synów, a Rachela, ta druga żona, nie ma wcale dzieci.

„Spraw, abym miała dzieci, bo jeśli nie, to wypadnie mi umrzeć” (I Mojż. 30,1) — woła w końcu zrozpaczona Rachela. Później, kiedy wreszcie przychodzi na świat Józef, uszczęśliwiona Rachela prosi o jeszcze jednego syna (I Mojż. 30,24) i otrzymuje go.

W jaki sposób, co było jednak ironią losu, spełniła się jej prośba? I Mojż. 35,16-20.

Wydany na świat w poligamicznej rodzinie, a później pozbawiony matki, która zmarła przy porodzie Beniamina, Józef pojawia się w Piśmie Świętym po raz kolejny już jako siedemnastoletni młodzieniec pasający wraz z braćmi trzody ojca. Przyznać trzeba, że związek między Józefem a jego braćmi nie został nam przedstawiony jako zdrowa więź rodzinna (patrz I Mojż. 37,2).

Napięcie rośnie, kiedy Jakub pokazuje swoją słabość do Józefa, sprawiając mu specjalną szatę: „Bracia jego widzieli, że ojciec kochał go więcej niż wszystkich jego braci, nienawidzili go więc i nie umieli się zdobyć na dobre słowo dla niego” (I Mojż. 37,4). Sytuacja pogarsza się jeszcze bardziej, gdy Józef postanawia opowiedzieć braciom swój sen.

Dlaczego treść snu tak bardzo rozgniewała braci Józefa? I Mojż. 37,5-8.

Jakby tego było mało, Józef ma kolejne sny, a kiedy je opowiada, zaczyna wyprowadzać z równowagi nawet swego ojca: „A gdy to opowiedział ojcu i braciom, zgromił go ojciec i rzekł do niego: Cóż to za sen, który ci się śnił? Czyż więc ja, matka twoja i bracia twoi mielibyśmy przyjść i pokłonić ci się do ziemi?” (I Mojż. 37,10).

Historia wczesnych lat życia Józefa podkreśla, jak doniosłe znaczenie ma dobre życie rodzinne. Faktycznie, sposób, w jaki jesteśmy wychowywani w dzieciństwie, radykalnie wpłynie na to, kim będziemy w wieku dojrzałym. W wieku około pięciu czy sześciu lat nasze charaktery są już ukształtowane na całe życie. Jakże ważne jest więc, aby rodzice uczynili wszystko, co w ich mocy, by otoczyć dziecko miłością, troską i zapewnić mu emocjonalne ciepło i stabilność.

Jolanta została wychowana w domu, w którym używano przemocy. W dorosłe życie wkroczyła więc z bliznami na duszy. Jakie biblijne obietnice Bożego uzdrowienia mógłbyś jej przedstawić nawet wtedy, kiedy uraz psychiczny był tak głęboki?

5.3. KUSICIELKA (I Mojż. 39,6-23)

W V w. p.n.e. Sofokles napisał dramat Antygona, w którym tytułowa bohaterka wybiera raczej śmierć niż posłuszeństwo wobec dekretu króla Kreona zakazującego pogrzebania jej brata, który zginął jako buntownik. Słowa Antygony, w których stwierdza ona, iż jeśli pochowanie jej brata „byłoby zbrodnią, to Bóg żądałby zbrodni”, są cytowane jako przykład tego, iż ludzie odczuwają potrzebę posłuszeństwa wyższemu, niepisanemu prawu stojącemu ponad ludzkimi dekretami czy żądaniami. Jednak Józef odmawiając żonie swego pana, mimo jej zabiegów, jest równie dobrym przykładem tej zasady — tym cenniejszym, iż opisanym wiele wieków przed napisaniem Antygony!

Co w odpowiedzi Józefa sugeruje, iż działał on w zgodzie z zasadą wyższą niż wszelkie ludzkie prawo zakazujące cudzołóstwa? Patrz I Mojż. 39,9.

Gdyby Józef uległ jej umizgom, zgrzeszyłby przeciwko samemu sobie, przeciwko swemu panu, a nawet przeciwko niej samej. A jednak broniąc się wyraża troskę przede wszystkim o to, by nie zgrzeszyć przeciwko Bogu. Józef najwyraźniej rozumiał naturę grzechu jako czegoś, co sprzeciwia się Bogu. Wiele wieków później Dawid, popełniwszy cudzołóstwo i morderstwo, wyznawał swoją winę Panu i mówił: „Przeciwko tobie samemu zgrzeszyłem i uczyniłem to, co złe w oczach twoich” (Ps. 51,6) — choć mogłoby się wydawać, że zgrzeszył przede wszystkim przeciwko bliźniemu, któremu odebrał żonę, a potem życie! Zarówno Józef, jak i Dawid uświadamiali sobie ohydę grzechu oraz fakt, iż jest on występkiem przeciwko samemu Bogu.

Dlaczego popełniając grzech popełniamy wykroczenie przeciwko Bogu? Co to oznacza i dlaczego Dawid i Józef podkreślili przede wszystkim ten aspekt grzechu?

Józef ponownie, chociaż nie z własnej winy, znalazł się w trudnej sytuacji. Tym razem wtrącono go do lochu, gdzie, według Psalmu 105,18, „nogi jego skrępowano pętami” i „dostał się w żelazne kajdany”. Jakże łatwo mogło go wtedy ogarnąć zniechęcenie i rozgoryczenie.

5.6. DO DALSZEGO STUDIUM — JÓZEF SYMBOLEM CHRYSTUSA (I Mojż. 50,20.21)

Oprócz obszernego komentarza w I Księdze Mojżeszowej, zasługi Józefa są wspomniane jeszcze w dwunastu innych księgach Biblii. Jednak chyba największym wyróżnieniem jest to, że Józef został uznany za symbol Chrystusa: „Wierność Józefa i cudowne zachowanie narodu były wyobrażeniem życia Jezusa” (Przypowieści Chrystusa, s. 184).

PYTANIA DO DYSKUSJI

1. W jaki sposób poniższe cytaty sugerują podobieństwo między Chrystusem a Józefem? „Dzięki swej mądrości i prawości, dzięki czystości i dobroczynności w codziennym życiu, dzięki poświęceniu się dla dobra ludzi (...) Józef stał się reprezentantem Chrystusa” (Testimonies for the Church, t. VI, s. 219.220). „Kiedy bracia Józefa wyznali przed nim swój grzech, on przebaczył im zupełnie, a przez czyny pełne dobroci i miłości okazał, iż nie żywi do nich żadnej urazy za to, że kiedyś źle z nim postąpili” (Spiritual Gifts, t. III, s. 176).

2. Bracia zamyślali wyrządzić zło Józefowi, ale Pan obrócił to w dobro
(I Mojż. 50,20). Jednak przypuśćmy, że sytuacja Józefa byłaby zupełnie inna — zamiast doznać powodzenia w Egipcie, cierpiałby bardzo jako niewolnik. Czy wówczas byłby skłonny przebaczyć braciom? Jaki dowód związany z życiem i charakterem Józefa możesz znaleźć w Biblii
(a także w Duchu Proroctwa), aby uzasadnić swoją odpowiedź na powyższe pytanie?

PODSUMOWANIE: Józef jest nie tylko symbolem Chrystusa, ale historia jego życia przypomina także historię całej ludzkości — zaczyna się rajskim szczęściem, następnie człowiek wpada w piekło zła, a teraz, tysiące lat później wciąż czeka na wyzwolenie obiecane w Księdze Objawienia. Zapamiętaj wspaniałą prawdę, którą ilustruje życie Józefa: Boża miłość ciągle ratuje grzeszników z dołu zagłady, w którym są całkowicie bezradni, i z którego nie mogą się wydostać o własnych siłach.