| |
|
Biblijne
życiorysy.
Postacie
dramatu planety Ziemia |
|
Rozdział I Chrystus
i szatan - rywale w walce o panowanie
|
| 1.1.
KIEDY
DOSKONAŁOŚĆ ZAWIODŁA (Ezech. 28,12-15)
1.2.
OJCIEC PRAWDY, OJCIEC KŁAMSTWA (Jan 14,6; Jan 8,44
1.3.
ZBAWICIEL, PRZECIWNIK I Jana 2,1; I Piotra 5,8; Obj.
12,7-13
1.4.
WYMOWNE IMIONA (Iz. 9,5; Obj. 12,9)
1.5.
KRÓL KRÓLÓW, FAŁSZYWY BÓG TEGO ŚWIATA (Obj. 19,16;
Mat. 4,8.9)
1.6
DO DALSZEGO STUDIUM
|
|
1.1.
KIEDY
DOSKONAŁOŚĆ ZAWIODŁA (Ezech. 28,12-15)
„Słowo
stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy
Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen
łaski i prawdy” (Jan 1,14 BT).
Dwie
siły walczące ze sobą o panowanie na planecie Ziemia
istniały wcześniej w niebiańskiej, doskonałej rzeczywistości.
Jednak zazdrość szatana o władzę Chrystusa doprowadziła do wszczęcia
boju, w który zaangażowani zostali wszyscy ludzie. W istocie,
biblijne biografie są zapisem wyborów podejmowanych przez ludzi w tym
boju oraz tego, jak Bóg szanuje te wybory, bez względu na to, czy
opowiedzieli się oni za, czy przeciwko Niemu.
DWIE
WALCZĄCE SIŁY
Grzech
zrodził się w niebie, w sercu Lucyfera, którego do buntu
przeciwko władzy i rządom Boga popchnęły duma i próżność.
Piękny, błyskotliwy, otaczany powszechną sympatią na niebiańskim
dworze, Lucyfer jednak nie był zadowolony z tego, co otrzymał. Zazdrościł
tego, czego nigdy mieć nie mógł: władzy samego Chrystusa. I właśnie
tutaj, w niebie, w sercu Lucyfera, cały problem ma swój początek.
„O,
jakże spadłeś z nieba, ty, gwiazdo jasna, synu jutrzenki! (...) A przecież
to ty mawiałeś w swoim sercu: Wstąpię na niebiosa, swój tron
wyniosę ponad gwiazdy Boże (...) zrównam się z Najwyższym”
(Iz. 14,12-14).
Wprawdzie
walka rozpoczęła się w niebie, ale później została przeniesiona
na ziemię, wciągając w swój wir ludzkość— przy czym
podstawowa kwestia pozostała niezmienna: kto ma panować, Chrystus czy
szatan?
„Obok
cheruba, który bronił wstępu, postawiłem cię; byłeś na świętej
górze Bożej, przechadzałeś się pośród kamieni ognistych. Nienagannym
byłeś w postępowaniu swoim od dnia, gdy zostałeś stworzony, aż
dotąd, gdy odkryto u ciebie niegodziwość” (Ezech. 28,14.15).
W
Biblii czytamy, że Lucyfer (przedstawiony tutaj jako król Tyru) został
stworzony jako istota doskonała. A jednak znalazła się w nim niegodziwość. Jak doskonała
istota mogła mieć w sobie niegodziwość, zwłaszcza żyjąc w tak
doskonałym środowisku jak niebo?
Odpowiedź,
oczywiście, musi być taka, że „doskonałość” obejmowała możliwość
niedoskonałości. Cokolwiek znaczy stwierdzenie, iż Lucyfer był
„nienaganny” w swoim postępowaniu, nie oznacza, iż nie
miał możliwości popełnienia zła. Możliwość zła musiała istnieć,
gdyż zło w końcu się zrodziło, i to w doskonałej
istocie żyjącej w doskonałym środowisku. Cokolwiek znaczy pojęcie:
bycie „doskonałym”, w oczywisty sposób nie wyklucza możliwości
popełnienia zła.
Jak
mogło dojść do powstania grzechu w tak doskonałym jak niebo środowisku?
Nikt
z nas tego nie wie. Faktycznie, jeśli grzech miałby jakieś wyjaśnienie,
nie byłby grzechem. Jednak jedno jest pewne: Bóg jest Bogiem miłości
(patrz I Jana 4,8.16), a żeby miłość była miłością, nigdy
nie może być narzucana. Inaczej mówiąc, nawet Bóg nie może zmusić
nikogo do miłości, gdyż taka miłość nie byłaby już miłością.
Jak trójkąt, aby być trójkątem, musi mieć trzy boki, tak miłość,
aby być miłością, zgodnie z samą definicją miłości, musi być
dobrowolna. Jeśli miłość jest podstawą niebiańskich więzi, oczywiste
jest, że w niebie musiała istnieć możliwość obojętności i nieposłuszeństwa.
Tak więc Bóg stworzył Lucyfera wolnym, a Lucyfer, posługując się
tą wolnością, zaczął podejmować złe decyzje i obstawać przy
nich.
W
niebie Bóg nie wymuszał posłuszeństwa siłą. Nie zmusza także nikogo
na ziemi. Będąc w ciele Jezus nigdy nie przymuszał nikogo, by
szedł za Nim. Co wynika dla nas z tej wolności, którą
daje nam Bóg? W jaki sposób możemy używać tej wolności na dobre
lub na złe? W jaki sposób okazujemy tę wolność w naszym
codziennym życiu? Jakie potencjalne niebezpieczeństwa są związane z wolnością?
|
|
1.2.
OJCIEC PRAWDY, OJCIEC KŁAMSTWA (Jan 14,6; Jan 8,44)
Pierwotnie
zjednoczeni w zamiarach i działaniu, Chrystus i Lucyfer
na zawsze rozstali się, gdy Lucyfer zbuntował się
przeciwko Bogu. Chrystus pozostał wieczną drogą, prawdą
i życiem (Jan 14,6), a szatan stał się
„ojcem kłamstwa” (Jan 8,44). Faktycznie,
pierwsza biblijna wzmianka o szatanie przedstawia go
jako kłamcę: „Na to rzekł wąż do kobiety:
Na pewno nie umrzecie” (I Mojż. 3,4). Te słowa
będące bezpośrednim zaprzeczeniem słów Pana, który
ostrzegł Adama, iż jeśli zje zakazany owoc, na pewno
umrze (I Mojż. 2,17). Tak więc kontrast między prawdą
a kłamstwem został uwydatniony już na samym
początku Biblii.
Ojciec
kłamstwa przekazał swoje zwodnicze umiejętności swoim
naśladowcom, doprowadzając nawet proroków do kłamstwa:
„Słyszałem, co mówią prorocy prorokujący kłamliwie
w moim imieniu, mówiąc: Miałem sen, miałem
sen” (Jer. 23,25).
Bóg
tak bardzo brzydzi się kłamstwem, iż zakaz mówienia
nieprawdy został umieszczony w jednym z dziesięciorga
przykazań, zaraz po zakazie mordowania i cudzołożenia
(II Mojż. 20,16). Tak więc Bogu zależy nie tylko na tym,
co czynimy, ale także na tym, co mówimy.
Podaj
biblijne przykłady szkód, jakie wyrządziło wierzenie w kłamstwo
lub popełnienie kłamstwa. Podaj jakieś współczesne
przykłady skutków kłamstwa. Czy trudno zauważyć, jak
szkodliwe i destrukcyjne jest kłamstwo? Jak sądzisz,
dlaczego nawet w społeczeństwach niechrześcijańskich
kłamstwo jest uważane za zło?
Co
poniższe wersety mówią na temat prawdy?
-
Ps.
117,2 (BG)
-
Przyp.
16,6 (BG)
-
Jan
17,19
-
II
Tes. 2,12
Co
Jezus miał na myśli, gdy powiedział:
„Poznacie prawdę, a prawda was
wyswobodzi” (Jan 8,32)? W jaki sposób prawda
wyswobadza? Podziel się praktycznymi przykładami z twojego
życia, ilustrującymi, co dla ciebie oznaczają te słowa.
|
|
1.3.
ZBAWICIEL, PRZECIWNIK I Jana 2,1; I Piotra 5,8; Obj.
12,7-13
Jeszcze
przed swymi narodzinami Jezus został nazwany Zbawicielem.
„[Maria] urodzi syna i nadasz mu imię Jezus;
albowiem On zbawi lud swój od grzechów jego”
(Mat. 1,21). Ewangelie przedstawiają życie Chrystusa w roli
Zbawiciela i Jego ziemską walkę z przeciwnikiem.
W
Obj. 12,7-13 przedstawiony jest szatan jako przeciwnik
Chrystusa i oskarżyciel ludzkości.
Hebrajski
czasownik stn,
od którego pochodzi słowo „szatan”,
znaczy „oskarżać” albo „działać jako
przeciwnik”.
Najbardziej
wyraźny przykład działalności szatana jako
„oskarżyciela” znajduje się w trzecim
rozdziale Księgi Zachariasza. „Potem ukazał mi
Jozuego, arcykapłana, stojącego przed aniołem Pana i szatana
stojącego po jego prawicy, aby go oskarżać”
(Zach. 3,1). Czasownik przetłumaczony w tym wersecie
jako „oskarżać” pochodzi od tego
samego, składającego się z trzech spółgłosek,
źródłosłowu (stn)
co słowo „szatan”. Tak więc słowo
„szatan” samo w sobie oznacza
„oskarżyciel” (szerszy komentarz do tego
fragmentu Księgi Zachariasza, nawiązujący do dzieła
Chrystusa, który stawia czoło oskarżeniom rzucanym
przeciwko nam, znajduje się w rozdziale „Joshua
and the Angel” w V tomie Testimonies for the Church, s. 467-476).
Dlaczego
przedstawienie szatana jako przeciwnika, diabła, który
„chodzi wokoło jak lew ryczący, szukając kogo by
pochłonąć” (patrz I Piotra 5,8) jest trafne?
W jaki sposób szatan usiłuje nas „pochłonąć”?
Nawet
ludzie, którzy nie wierzą w rzeczywiste istnienie
szatana, często odczuwają walkę między dobrem a złem.
Wiele wieków przed pierwszym przyjściem Chrystusa grecki
filozof Empedokles napisał, że dwie siły zmagają się
w tym świecie: „przyjaźń i niezgoda”.
Amerykański prawnik, Oliver Wendall Holmes, napisał
kiedyś: „Wszyscy jesteśmy żołnierzami w wielkiej
kampanii, której szczegóły są przed nami
zakryte” (cyt. w Anchor
Points, s. 59). Tak więc wielu ludzi, nawet nie znając
„szczegółów”, orientuje się, że istnieje
konflikt między dobrem a złem.
Nawet
ci ludzie, którzy wyczuwają walkę między dobrem i złem,
często nie wierzą, że toczy się rzeczywista,
nadziemska walka między rzeczywistymi siłami. W jaki
sposób przedstawiłbyś zsekularyzowanemu człowiekowi
rzeczywistość walki między Chrystusem a szatanem?
My osobiście wierzymy w realność tej walki, ale
czy ta wiara wpływa na nasz sposób życia?
|
|
1.4.
WYMOWNE IMIONA (Iz. 9,5; Obj. 12,9)
Biografowie
lubią pisać o tzw. „charakterystycznych
postaciach”, ludziach o bogatej osobowości, a nie
o „płaskich postaciach”, nieciekawych i
nieinteligentnych.
Zarówno
Chrystus, jak i szatan są zaliczani do „charakterystycznych
postaci”, co jest prawdopodobnie przyczyną tego, iż
pisarze Biblii posługiwali się dziesiątkami różnych
imion i tytułów, mówiąc o każdym z nich.
Jakie
są
przeciwstawne imiona:
| 1.
Jan 10,11 |
1.
Jan 10,12 |
| 2.
Łuk. 7,34 |
2.
Mat. 13,39 |
| 3.
I Tym. 2,5 |
3.
Obj. 12,10 |
Czym jest imię? Według definicji, wszystkie
metafory polegają na porównaniu dwóch osób,
rzeczy lub zjawisk zasadniczo różniących się od siebie.
Tak więc metafory są dalekie od wyjaśnienia
czegokolwiek w pełni. Jak to możliwe, że dwaj różni
autorzy tak różnie nazwali Jezusa — jeden z nich
nazwał Go Barankiem (I Piotra 1,19), a drugi —
lwem (Obj. 5,5)? Faktycznie, to nawet ten sam autor, Jan,
w Obj. 5,6 nazwał Jezusa Barankiem, a w poprzednim
wersecie — lwem.
Fascynujące
jest to, iż Jezus ma tak wiele różnych imion. Jest
Chlebem Żywym, Najwyższym Kapłanem, Drugim Adamem,
Synem Bożym, Synem Człowieczym, Zbawicielem, Skałą
Odwieczną, Panem — Naszą Sprawiedliwością,
Immanuelem (Bogiem z nami), Gwiazdą Jasną, Poranną,
Obrońcą, Mesjaszem, Sprawcą Zbawienia, Alfą i Omegą,
Barankiem Paschalnym, Barankiem zabitym od założenia
świata, Wiernym Świadkiem, Dobrym Pasterzem. On jest
Drogą, Słowem Bożym, Prawdą. Jest Stwórcą, Cudownym
Doradcą, Kamieniem Węgielnym, Odkupicielem,
Zmartwychwstaniem i Życiem, Krzewem Winnym, Wodzem
Zbawienia. On jest także Królem, Barankiem i Lwem.
Co
te wszystkie imiona mówią o Chrystusie i o tym,
co dla nas uczynił, czyni i będzie czynił?
Jakie imię Chrystusa najbardziej przemawia do ciebie
osobiście? Ponieważ tak bardzo różnimy się między
sobą, czy oznacza to, że każdy z nas może uznać
inne imię Chrystusa za szczególnie ważne dla siebie?
Jeśli tak, to w jaki sposób świadczy to o wielostronności
duchowego doświadczenia?
|
|
1.5.
KRÓL KRÓLÓW, FAŁSZYWY BÓG TEGO ŚWIATA (Obj. 19,16;
Mat. 4,8.9)
W
wielkim finale dramatu planety Ziemia weźmie udział cała
obsada aktorska. Każdy z uczestników tego dramatu
opowie się po jednej ze stron — albo po stronie
boga tego świata (Mat. 4,8.9), albo po stronie
„Pana panów i Króla królów” (Obj.
19,16).
Porównaj
rolę Chrystusa z rolą szatana w finale
wielkiego boju — w czasie powtórnego przyjścia
Chrystusa:
Obj.
19,7_____
Obj.
20,2.3___
Jeśli
Chrystus ma wszelką moc w niebie i na ziemi, to
w jakim sensie „cały (...) świat leży w mocy
Złego” (I Jana 5,19 BT).
„Jest
on nazwany »bogiem świata tego«, gdyż jego
celem jest zyskanie całkowitego panowania nad tym światem
i jego mieszkańcami. Jest on »bogiem świata
tego«, gdyż świat jest w znacznym stopniu pod jego
panowaniem. On panuje w sercach większości jego
mieszkańców (por. Efez. 2,1.2). Świat jest posłuszny
jego nakazom, ulega jego pokusom, uczestniczy w jego
złych poczynaniach i obrzydliwościach, które on
popełnia. On jest autorem i inicjatorem wszelkiego
grzechu i całej ohydy grzechu. Ci, którzy
dobrowolnie grzeszą, są jakoby zaprzedani szatanowi (I
Kor. 5,5; por. I Tym. 1,20). On jest »bogiem
tego świata« także z uwagi na jego
panowanie, choć ograniczone, nad siłami przyrody,
żywiołami ziemi, morza i nieba” (SDA
Bible Commentary, t. VI, s. 854).
Bezwarunkowa
klęska. Jedna
rzecz jest w Biblii wyjaśniona jasno: Przy końcu
czasów zło, grzech i szatan zostaną na zawsze
zniszczeni. W wojnie między dobrem a złem nie
będzie kompromisów, żadnej ziemi niczyjej, żadnego
rozejmu. Nastąpi zupełne i całkowite zwycięstwo
jednego z rywali, Chrystusa, nad Jego
nieprzyjacielem, szatanem, który zostanie unicestwiony.
Podobny los spotka ich naśladowców: całkowite zwycięstwo
odniosą ci, którzy staną po stronie Chrystusa, a klęskę
poniosą zwolennicy szatana.
W
jaki sposób perspektywa zakończenia wielkiego boju między
Chrystusem a szatanem wpływa na nasze życie
dzisiaj, gdy często znajdujemy się w sytuacjach, które,
jak się wydaje, wymagają kompromisów?
|
|
1.6
DO DALSZEGO
STUDIUM
Pokusa
władzy. Wielki bój zaczął się od pychy i pragnienia
władzy. Szatan był pierwszym, ale z pewnością nie
ostatnim, który uległ sile tej pokusy. Podobnie jak
Lucyfer, Piłat wiedział, że się myli, ale nie oparł
się jej odurzającemu wezwaniu. „Piłat zadrżał
na wieść o zmartwychwstaniu Chrystusa. Nie wątpił
w otrzymane świadectwo, a od tej godziny spokój
opuścił go na zawsze. Dla
zachowania ziemskich zaszczytów, z obawy o utratę
władzy i życia, wydał Jezusa na śmierć.
Teraz był przekonany, że nie tylko wydał na śmierć
niewinnego człowieka, ale także Syna Bożego. Piłat nędznie
zakończył życie. Rozpacz i męka duszy zniszczyły
w nim resztki radości życia. Umarł bez cienia
pociechy i nadziei” (Early
Writings, s. 185).
PYTANIA
DO DYSKUSJI:
1.
W części lekcji na niedzielę mówiliśmy o wolności
tkwiącej w idei miłości. Czy ta wolność żądała,
by doszło do grzechu, czy też domagała się
jedynie takiej sytuacji, w której istniałaby możliwość
zaistnienia grzechu? Wyjaśnij swoją odpowiedź.
Powiedziano nam, iż grzech nigdy więcej nie powstanie.
Czy to znaczy, że w niebie nie będziemy mogli
zgrzeszyć? A może oznacza to, że widząc
zniszczenia spowodowane grzechem, wszyscy mieszkańcy
nieba, choć zupełnie wolni, nigdy więcej nie będą
mieli ochoty wkraczać na teren grzechu? W książce
Doświadczenia i widzenia Ellen White opowiada, że w widzeniu
była na innej planecie, której mieszkańcy,
podobnie jak ludzie, otrzymali zakaz jedzenia owoców z pewnego
drzewa. Jak świadczy to o wolności w bezgrzesznych
światach?
2.
Lucyfer pragnął być równy Bogu. Jego problemem było
pragnienie władzy, a nie to, iż zazdrościł Bogu
Jego cech charakteru. Ludzie wprawdzie nie roszczą sobie
pretensji do równości z Bogiem, ale wynosząc
swoją władzę ponad Boga, czyż nie popełniają takiego
samego grzechu jak Lucyfer? Wyjaśnij swoją odpowiedź.
PODSUMOWANIE:
Szatan
upadł nadużywając wolności tkwiącej w miłości.
Wskutek tego rozpoczął się wielki bój między dobrem a złem.
Jako ludzie posiadamy taką samą wolność. Będąc
wolni, musimy podjąć decyzję: albo wybierzemy wieczne
życie w Chrystusie, albo wieczne unicestwienie wraz
z szatanem.
|
|
|
|